برده بودمت پارک . روی نیمکتی نشستیم . اجازه گرفتی در نزدیکی من باشی و بازی

کنی. همانطور نگاهت می کردم . می دویدی ، می پریدی ، شبیه یک پروانه رنگین در

اطراف گلها می چرخیدی . یک لحظه به خودم آمدم . دیدم پروانه های رنگین مثل تو،

درحال چرخشند و با صدای کودکانه می خندند . چقدر سخت است از میان این همه،

پروانه کوچک خود را بشناسم . اما نترس . راه شناختن تو را می دانم :

آنکه بوی خودم را می دهد ، پروانه من است .

                                                                                      فریده جلیلوند