.  .  .

برای این دختر مثل هر وطن پرست دیگری ، هیچ چیز دردآورتر از دوری از سرزمین مادری و افتادن بدامن دشمن بیگانه نبود . پس فریاد تلخی کشید و اشگ ریزان بسوی جنگل و بطرف رودخانه دوید.
دوان دوان و گریان فریاد می زد : " آه ای رودخانه بزرگ و عزیز . ای مادر ای دهکده من . ای درختان ، و ای جانوران . کمکم کنید . برای من مردن بهتر است از اسارت در دست دشمن . چگونه می توانم دوری از وطن را تحمل کنم و بقیه عمرم را در خاک بیگانه سر کنم . لطفا" کمکم کنید" دخترک گریه میکرد و قطره های اشک او در آب رودخانه می چکید

                                                          قصه گو    یولیا