. . .

توی آیینه نگاه کرد . کلاه بزرک نوک تیز و برداشت  . موهای قرمزشو شونه کرد . شنل سرمه ای رو انداخت کنار . بلوز دامن صورتی خوشگلشو تنش کرد . بدون شنل چقدر قشنگ شده بود  . با اون رنگ قرمز موهاش . چوب جادویی رو تو کمد کنار آلبوم ها ی عکس قدیمی گذاشت . دوید تو حیاط . آفتاب وسط آسمون بود . گل صورتی رو بو کرد  . دست کشید رو   سر گربه سفید پشمالو  . توی کوچه  بچه ها دنبال توپ پلاستیکی راه راه می دویدند . توپ قل خورد و اومد جلوی  پاهاش . بچه ها ساکت نگاهش کردند . یه لگد محکم به توپ زد  و دوید میون بچه ها .  وای چقدر دوست دورش بود . چقدر دوست

                                                                   بهار بختیاری